Illustratie

Osteoporose is een aandoening van het skelet

Osteoporose is een skeletaandoening die zich kenmerkt door een lage botmineraaldichtheid (botmassa) en een verstoorde samenhang van het botweefsel. Hierdoor is het bot brozer en is de kans op een botbreuk (fractuur) groter. Bij inzakking van de ruggenwervels spreekt men van een wervelfractuur, een compressiefractuur in de wervels, of werveldeformatie. De meest voorkomende osteoporotische fracturen zijn fracturen van wervel, pols en heup.

Diagnose osteoporose gebaseerd op botmineraaldichtheid

De daadwerkelijke diagnose osteoporose is gebaseerd op de botmineraaldichtheid (BMD), waarbij de botdichtheidsmeting met behulp van de Dual energy X-ray Absorptiometry (DXA) techniek de gouden standaard vormt. Bij een DXA-meting wordt de BMD van de lumbale wervelkolom en een heup gemeten; dit wordt uitgedrukt in een T-score. De T-score wordt vergeleken met de piekbotmassa (de gemiddelde dichtheid van de botten bij jongvolwassenen) ( Lems et al. 2011 Lems, Post, van den Bergh, Cornelder, Elders, Geusens, Richtlijn Osteoporose en Fractuurpreventie (2011) ).

De indeling van osteoporose op basis van de T-score

  • Normaal (T-score ≥ -1); de BMD is niet meer dan 1 standaarddeviatie ( SD Standaarddeviatie (Standaarddeviatie)) lager dan de piekbotmassa.
  • Osteopenie (T-score tussen -1 en -2.5); de BMD is verminderd, maar er is nog geen sprake van osteoporose. De botmineraaldichtheid ligt tussen 1 en 2,5 SD onder de gemiddelde piekbotmassa.
  • Osteoporose (T-score ≤ -2.5); de BMD ligt meer dan 2,5 SD onder de gemiddelde piekbotmassa.
  • Ernstige osteoporose; osteoporose gebaseerd op de BMD gaat gepaard met osteoporotische fracturen ( Lems et al. 2011 Lems, Post, van den Bergh, Cornelder, Elders, Geusens, Richtlijn Osteoporose en Fractuurpreventie (2011) ).